آمارهای رسمی سازمان ثبت احوال نشان می‌دهد شمار موالید در ایران طی سال ۱۴۰۴ نسبت به سال قبل از آن ۸۷ هزار و ۶۴۹ نفر کاهش یافته و نرخ باروری به ۱.۳۵ فرزند رسیده است؛ رقمی که بسیار پایین‌تر از نرخ جایگزینی جمعیت بوده و زنگ خطر «پیری جمعیت» و «چاله جمعیتی» را از دهه ۱۴۳۰ به صدا درآورده است.