در قانون بین المللی حمایت از کودکان، افراد زیر ۱۸ سال را به عنوان آسیب پذیرترین و در عین حال با اهمیت ترین قشر جوامع به نام کودک می‌شمارند، این درحالیست که این قانون در جمهوری اسلامی ایران، سنین کمتری را شامل می‌شود، با این حال همچنان کودکان در سایه بی توجهی، تنهایی و غفلت خانواده و گاهاً مسئولان قرار دارند.