با وجود استقبال از رویکرد جدید سمپاد در جهت مهارت‌آموزی و عدالت آموزشی، اما پرسش اساسی اینجاست که چگونه می‌توان از تبدیل شدن این طرح‌ها به برنامه‌های نمایشی و موقتی جلوگیری کرد؟ تجربه تلخ سال‌های گذشته نشان داده که بسیاری از طرح‌های تحول‌آفرین در آموزش و پرورش، پس از تغییر مدیران یا فروکش کردن هیاهوی رسانه‌ای، به بایگانی سپرده شده‌اند. از سوی دیگر، در شرایط کنونی که کشور با هجمه‌های خارجی و بحران‌های اقتصادی دست‌به‌گریبان است، سرمایه‌گذاری بر روی نخبگانی که هم مهارت علمی و هم مسئولیت‌پذیری اجتماعی داشته باشند، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت حیاتی است. پیشنهاد می‌شود که سازمان سمپاد، شاخص‌های کمی و کیفی روشنی برای سنجش اثرگذاری اجتماعی دانش‌آموزان خود تعریف کند و سالانه گزارش دقیقی از عملکرد این طرح‌ها به جامعه فرهنگیان و خانواده‌ها ارائه دهد تا بتوان از مواجهه با شعارهای بی‌پشتوانه در این حوزه حیاتی جلوگیری کرد.