با اعلام سخنگوی وزارت آموزش و پرورش، روند ارزیابی و بازسازی فوری مدارس خسارت‌دیده از جنگ آغاز شده است. اولویت با مدارسی است که آسیب کمتری دیده‌اند تا آموزش بدون وقفه ادامه یابد و تلاش برای جلب مشارکت خیرین در تأمین اعتبار صورت می‌گیرد.

به گزارش فرهنگیان پرس، روند ارزیابی و بازسازی مدارس آسیب‌دیده از شرایط جنگ، با تأکید بر تداوم جریان آموزش، رسماً آغاز شده است. علی فرهادی، سخنگوی وزارت آموزش و پرورش، ضمن اعلام این خبر، بر اولویت‌بندی مدارس با حداقل خسارت تأکید کرد و از جلب مشارکت خیرین برای تأمین اعتبارات لازم خبر داد.

بنابر گزارش خبرگزاری مهر، فرهادی توضیح داد: “برنامه جامعی برای ترمیم و بازسازی مدارس آغاز شده است. در این راستا، تمامی مدارس آسیب‌دیده مورد ارزیابی قرار گرفته و میزان خسارات، هزینه‌ها، اعتبارات و زمان لازم برای بازسازی هرکدام مشخص شده است.” وی افزود: “اولویت با مدارسی است که آسیب کمتری دیده‌اند تا در اسرع وقت عملیات بازسازی آن‌ها به پایان رسد، در حالی که برخی بازسازی‌ها نیازمند برنامه‌ریزی دقیق‌تر و زمان بیشتری خواهند بود.”

تداوم آموزش در شرایط بحران؛ اولویت وزارتخانه

سخنگوی وزارت آموزش و پرورش با اشاره به اهمیت حیاتی تداوم آموزش، اظهار داشت: “جریان آموزش را به امید خدا دچار وقفه نخواهیم گذاشت و حتی در حین جنگ، جریان آموزش را پابرجا خواهیم داشت.” این تعهد نشان‌دهنده اهمیت بالای حفظ فرایند یاددهی-یادگیری حتی در سخت‌ترین شرایط است.

او همچنین بر نقش محوری کمک‌های مردمی و خیرین در پیشبرد اهداف بازسازی تأکید کرد و افزود: “در این راستا، کمک خیرین نیز یاری‌رسان ما است.” این اقدام نشان می‌دهد که وزارتخانه به دنبال راهکارهای متنوعی برای تأمین منابع مالی مورد نیاز است.

زیر ذره بین فرهنگیان پرس

هرچند تلاش برای بازسازی مدارس آسیب‌دیده قابل تقدیر است، اما این مسئله ابعاد عمیق‌تری را نمایان می‌سازد.

اولاً، وجود مدارس آسیب‌دیده خود نشان‌دهنده آسیب‌پذیری زیرساخت‌های آموزشی در برابر بحران‌هاست که نیازمند بازنگری در استانداردهای ساخت و ساز و تدوین برنامه‌های جامع مدیریت بحران در حوزه آموزش است.

ثانیاً، وابستگی به کمک خیرین، اگرچه ارزشمند است، اما نباید جایگزین بودجه‌ریزی دولتی و مسئولیت اصلی حاکمیت در قبال تأمین و تجهیز فضاهای آموزشی ایمن و استاندارد شود. فرهنگیان و دانش‌آموزان نیازمند اطمینان از امنیت و کیفیت محیط آموزشی خود هستند، امری که باید با تخصیص بودجه کافی و برنامه‌ریزی بلندمدت تضمین گردد، نه اینکه تنها به کمک‌های مقطعی و داوطلبانه متکی باشد.