به گزارش فرهنگیان پرس، حمیدرضا خانمحمدی، رئیس سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور، از فعال شدن ۷۸۰۰ پروژه مدرسهسازی شامل ۴۶ هزار و ۵۰۰ کلاس درس در قالب «نهضت توسعه عدالت آموزشی» از آغاز به کار دولت چهاردهم خبر داد.
خانمحمدی در گفتوگو با ایسنا اظهار داشت: این نهضت با مشارکت گسترده مردم، خیرین و دستگاههای اجرایی، محور اصلی برنامهها با دستاوردهای مهمی در توسعه فضاهای آموزشی، ایمنسازی مدارس، مشارکتهای مردمی و بهرهوری منابع انسانی همراه بوده است. او با بیان اینکه در مهر ماه سال ۱۴۰۴ بیش از ۲۴۰۰ فضای آموزشی و پرورشی با زیربنای یک میلیون و ۴۳۸ هزار مترمربع تحویل دانشآموزان شد، تصریح کرد: بیش از ۶۰ درصد این پروژهها با مشارکت خیرین و مردم اجرا شده است. رئیس سازمان نوسازی مدارس به دیگر اقدامات انجامشده اشاره کرد و گفت: در اجرای این نهضت، ساماندهی ۸۸۰ مدرسه سنگی ناایمن و ساماندهی ۱۰۰۳ مدرسه کانکسی بالای ۱۰ دانشآموز در دستور کار قرار گرفت. در قالب طرح «شهید عرب» بیش از ۲۴ هزار کلاس درس به سامانههای استاندارد گرمایشی و سرمایشی مجهز شد و با تأمین اعتبارات بند «س» تبصره ۷ بودجه ۱۴۰۳، ۵.۶ میلیون مترمربع محوطه مدارس آسفالت و بام مدارس نیز بهسازی شده است.
همچنین در طرح «شهید عجمیان»، با همکاری گروههای جهادی، حدود ۱۰۰ هزار کلاس درس بهسازی و شادابسازی شده است. خانمحمدی افزود: تاکنون ۴۸۵ مدرسه به روش تمام صنعتی ساخته شده و ۲۰۵ مدرسه صنعتی دیگر در حال ساخت است. برای نخستین بار سیستم AAC مسلح برای جایگزینی مدارس سنگی در ۵۵ مدرسه جدید مورد استفاده قرار گرفته و ساخت ۲۰۰ مجتمع آموزشی بزرگ مقیاس ۳۶ کلاسه نیز در دستور کار قرار دارد. وی با اشاره به توسعه هنرستانها گفت: در یک سال اخیر ۹۰ هنرستان فنی و حرفهای ساخته و تحویل داده شده و ساخت ۳۳۰ هنرستان جدید در دست برنامهریزی است. همچنین ۴ هزار میلیارد تومان برای خرید تجهیزات هنرستانها اختصاص یافته است. رئیس سازمان نوسازی مدارس در پایان به راهاندازی سامانه هوشمند «بسازمدرسه بسازمدرسه» برای تسهیل مشارکت مردمی اشاره کرد و گفت: تعهدات خیرین از ۲۵ هزار میلیارد تومان عبور کرده و بیش از ۲۰۰۰ میلیارد تومان مشارکت خرد و کلان مردمی در این سامانه ثبت شده است.
زیر ذرهبین فرهنگیان پرس
آمار و ارقام ارائهشده توسط رئیس سازمان نوسازی مدارس درباره «نهضت توسعه عدالت آموزشی» و پروژههای مدرسهسازی، اگرچه در نگاه اول چشمگیر به نظر میرسد، اما پرسشهای اساسی درباره کیفیت، توزیع عادلانه و اولویتبندی این پروژهها باقی میگذارد. نخست، تمرکز بر آمار کلان پروژهها و کلاسهای درس، بدون ارائه جزئیات درباره وضعیت واقعی بهرهبرداری، تجهیزات و نیروی انسانی لازم برای این فضاها، میتواند گمراهکننده باشد. آیا این کلاسهای درس بهطور کامل تجهیز شدهاند و معلم کافی برای آنها وجود دارد؟ دوم، با وجود تأکید بر مشارکت ۶۰ درصدی خیرین، این سؤال مطرح است که سهم دولت و بودجه عمومی در این نهضت چقدر است؟ آیا این رویکرد، مسئولیتپذیری دولت در تأمین زیرساخت آموزشی را کمرنگ نمیکند و بار مالی را به دوش مردم نمیاندازد؟ سوم، آمارهای ارائهشده درباره ساماندهی مدارس سنگی و کانکسی، در تضاد با گزارشهای میدانی از وجود هزاران کلاس درس فرسوده و ناایمن در مناطق محروم است. آیا این اقدامات، نیاز واقعی و گسترده به نوسازی را پوشش میدهد؟ چهارم، اولویتدهی به ساخت مجتمعهای آموزشی بزرگ مقیاس و نیروگاه خورشیدی، در حالی که بسیاری از مدارس موجود از کمبودهای اولیه مانند سیستم گرمایشی ایمن، سرویس بهداشتی مناسب یا حتی آب آشامیدنی رنج میبرند، جای تأمل دارد. به جای تمرکز بر آمارسازی و پروژههای نمایشی، نیاز به یک برنامه شفاف، مبتنی بر نیازسنجی دقیق مناطق محروم و اولویتبندی بر اساس فوریت ایمنی و کیفیت آموزشی احساس میشود. عدالت آموزشی تنها با شمارش کلاسهای درس جدید محقق نمیشود، بلکه با تضمین دسترسی برابر همه دانشآموزان به آموزش باکیفیت در محیطی امن و استاندارد معنا پیدا میکند.
