به گزارش فرهنگیان پرس، مدیریت بیماری دیابت در شرایط غیرعادی و بحرانی، نیازمند دانش، آمادگی و برنامه‌ریزی دقیق است تا از بروز عوارض خطرناک جلوگیری شود. این موضوع به‌ویژه برای جامعه فرهنگیان که با استرس شغلی بالایی مواجه هستند، اهمیت دوچندان دارد.
بنابر وبدا، زهرا علیپور، متخصص بیماری‌های داخلی، با عنوان این مطلب که مدیریت جامع دیابت در شرایط بحرانی نیازمند آمادگی همه‌جانبه است، اظهار داشت: بیماران دیابتی باید وعده‌های غذایی کوچک و منظم را در دستور کار قرار دهند و مصرف فیبر بالا را در اولویت بگذارند. کنترل مواد نشاسته‌ای و کاهش نوشیدنی‌های شیرین نیز از اهمیت بالایی برخوردار است.
او در خصوص انسولین و مدیریت افت قند خون گفت: تعدیل دوز انسولین باید با مشورت پزشک صورت گیرد. در صورت بروز علائم افت قند خون مانند لرز و تعریق، مصرف ۱۵ گرم قند و اندازه‌گیری مجدد قند خون ضروری است. بیماران باید همواره قند یا آبمیوه همراه داشته باشند. علیپور همچنین بر شرایط نگهداری صحیح انسولین، به ویژه در دمای مناسب تأکید کرد و افزود: در صورت عدم دسترسی به یخچال، باید از خنک‌ترین مکان‌ها استفاده کرد و نشانه‌های خرابی انسولین را جدی گرفت.
این متخصص به اهمیت مدیریت استرس در کنترل دیابت اشاره کرد و افزود: روش‌های طبیعی مانند تنفس عمیق و استراحت کافی می‌تواند به کاهش استرس کمک کند و در صورت نیاز، مراجعه به روانپزشک توصیه می‌شود. او هشدار داد که علائمی چون درد شکم، تهوع، استفراغ، خواب‌آلودگی و بوی استون در نفس، نشان‌دهنده وضعیت خطرناک قند خون بالا و خطر کما است و نیاز به مراجعه فوری به پزشک دارد.
علیپور همراه داشتن کیت اضطراری شامل دارو، گلوکومتر، نوار تست قند و کارت پزشکی را برای بیماران دیابتی حیاتی دانست و بر لزوم مراقبت روزانه از پاها و رسیدگی سریع به زخم‌ها تأکید کرد. او در پایان، ذخیره دارو، کنترل مداوم قند خون، آشنایی با علائم افت یا افزایش قند و مراقبت از پاها را ارکان اصلی مدیریت دیابت در شرایط بحرانی برشمرد.
میان‌تیتر: ضرورت همراه داشتن کیت اضطراری
زیر ذره‌بین فرهنگیان پرس
تأکید بر مدیریت دیابت در شرایط بحرانی، پیامی فراتر از یک توصیه پزشکی است؛ به‌ویژه برای جامعه فرهنگیان که مسئولیت سنگین آموزش و هدایت نسل‌ها را بر دوش دارند. استرس مزمن ناشی از حجم کار، دغدغه‌های معیشتی و فشارهای روانی محیط آموزشی، خود می‌تواند کنترل قند خون را با اختلال مواجه کند. بنابراین، نظام سلامت و بیمه‌ای کشور باید با در اولویت قرار دادن غربالگری، آموزش مستمر و تأمین بدون دغدغه دارو و تجهیزات مورد نیاز برای این قشر زحمت‌کش، بار اضافی مدیریت بیماری در شرایط دشوار را از دوش آنان بردارد. بی‌توجهی به این موضوع، نه‌تنها سلامت معلمان را به خطر می‌اندازد، بلکه به‌طور مستقیم بر کیفیت تعلیم و تربیت تأثیر می‌گذارد.
