به گزارش فرهنگیان پرس، زهرا عابدینی، مدیرکل پیشگیری ستاد مبارزه با مواد مخدر، روز چهارشنبه در گفتوگو با خبرگزاری ایرنا، از طراحی و اجرای دورههای آموزشی با هدف توانمندسازی کادرهای تخصصی خبر داد و گفت: این دورهها با تمرکز بر سه گروه دانشآموزان، والدین و کارکنان آموزشی طراحی و اجرا میشود.
عابدینی در پاسخ به سوالی درباره آمار دقیق دانشآموزان معتاد و رده سنی آنها اظهار کرد: «بر اساس دادههای موجود، نرخ اعتیاد در میان نوجوانان و اغلب مربوط به دوره دوم متوسطه است و حدود یک درصد تخمین زده میشود.» او تأکید کرد که همه فعالیتها و اقدامات پیشگیرانه در این گروه سنی، تحت پوشش همکاریهای مشترک با وزارت آموزش و پرورش ساماندهی میشود.
مدیرکل پیشگیری ستاد مبارزه با مواد مخدر در خصوص وضعیت کودکان کار نیز گفت: این گروه سنی در چارچوب همکاریهای مشترک با سازمانهای مردمنهاد (NGO) فعال در این حوزه تحت پوشش برنامههای پیشگیری از اعتیاد قرار دارند. با این حال، عابدینی تأکید کرد که برای شناسایی و رسیدن به آمار دقیق شیوع اعتیاد در بین کودکان کار، نیاز به انجام مطالعات تخصصی و طراحیشده داریم و در حال حاضر آمار قطعی در این زمینه موجود نیست. او در ادامه به آمار زنان متجاهر اشاره کرد و افزود: میزان ابتلا به اعتیاد در این گروه کمتر از یک درصد است اما با توجه به شیوه مصرف نمیتوان اظهار نظر دقیق و قطعی ارائه کرد.
اعلام این آمار در حالی صورت میگیرد که پیش از این، ارقام متفاوتی درباره شیوع اعتیاد در میان دانشآموزان مطرح شده بود. بررسی سوابق نشان میدهد که در سالهای گذشته، برخی گزارشها از نرخهای بالاتری حکایت داشتند؛ بهگونهای که در یکی از گزارشها عنوان شده بود در بین هر ۱۰۰ دانشآموز، ۲.۱ نفر معتاد هستند. همچنین در اردیبهشتماه سال جاری، مطالعات انجامشده نشان میداد که میزان شیوع مصرف مواد در میان دانشآموزان حدود ۱.۵ درصد است. این اختلافها نشان از نبود یک سیستم پایش و گزارشدهی واحد و دقیق در سطح کشور دارد.
با وجود تأکید مسئولان بر اجرای برنامههای پیشگیرانه، نگرانیها درباره پنهانماندن بخش قابلتوجهی از آمار واقعی همچنان پابرجاست. در سالهای اخیر، طرحهای مختلفی نظیر «سفیران» و «همیاران پیشگیری» در مدارس اجرا شده است，با این حال، کارشناسان معتقدند که صرف برگزاری دورههای آموزشی، بدون ایجاد بسترهای مناسب برای شناسایی و حمایت از دانشآموزان در معرض خطر، کافی نیست. تجربه نشان داده که بسیاری از موارد اعتیاد در محیطهای آموزشی، به دلیل ترس از انگ اجتماعی و عواقب انضباطی، هرگز گزارش نمیشوند و همین امر باعث شده تا آمار رسمی، تصویر کاملی از عمق این بحران ارائه ندهد.
زیر ذره بین فرهنگیان پرس
اعلام نرخ یک درصدی برای اعتیاد دانشآموزان، اگرچه ممکن است در نگاه اول آمار قابل قبولی به نظر برسد، اما نباید از واقعیت تلخ پشت این عدد غافل شد. نخست اینکه، این آمار صرفاً مربوط به دانشآموزان «دوره دوم متوسطه» است و وضعیت مقاطع پایینتر را نادیده میگیرد. دوم اینکه، تأکید مسئولان بر «نبود آمار دقیق» درباره کودکان کار و زنان متجاهر، نشان از خلأهای جدی در نظام رصد و پایش آسیبهای اجتماعی دارد. اگر نتوانیم آمار واقعی را بهدست آوریم، چگونه میتوانیم برای حل این معضل برنامهریزی کنیم؟ آنچه بیش از هر چیز ضروری به نظر میرسد، ایجاد یک سامانه جامع و شفاف برای ثبت و پایش موارد اعتیاد در میان گروههای مختلف سنی، بهویژه دانشآموزان و کودکان کار، و نیز تدوین برنامههای حمایتی مبتنی بر دادههای واقعی است. در غیر این صورت، با اعداد و ارقامی سرگرم خواهیم شد که هیچگاه تصویر کامل و دردناک این بحران خاموش را به ما نشان نخواهد داد. آموزش و پرورش به عنوان متولی اصلی تعلیم و تربیت، باید با جدیت بیشتری به موضوع پیشگیری و درمان اعتیاد در مدارس بپردازد و اجازه ندهد که این معضل، آیندهسازان این مرز و بوم را نشانه رود.
