به گزارش فرهنگیان پرس، جنگ تحمیلی رمضان نه تنها زیرساخت‌های فیزیکی دانشگاه‌ها را هدف قرار داد، بلکه آسیب‌های روانی عمیقی بر جامعه دانشگاهیان وارد کرد. دانشجویانی که خوابگاه‌هایشان بمباران شد، اساتیدی که همکاران خود را از دست دادند و کارمندانی که روزها در پناهگاه‌ها به سر بردند، همگی نیازمند حمایت‌های روانی فوری و مستمر هستند. در چنین شرایطی، دفتر مشاوره و سلامت سازمان امور دانشجویان اولین نشست سراسری خود را در سال ۱۴۰۵ برگزار کرده تا برنامه‌های خود برای دوران پساجنگ را ترسیم کند. ایجاد «زیست‌بوم سلامت‌محور» شعار اصلی این نشست بود.
براساس گزارش ایلنا، حمیدرضا حسن‌آبادی، مدیرکل دفتر مشاوره و سلامت، از برگزاری اولین نشست سراسری روسای مراکز مشاوره و بهداشت دانشگاه‌های سراسر کشور در سال ۱۴۰۵ خبر داد و گفت: «این نشست با حضور گسترده مدیران مراکز مشاوره و مراکز بهداشت به‌صورت آنلاین برگزار شد.» او در تشریح برنامه‌های این نشست اظهار کرد که در این جلسه، ابتدا گزارشی از عملکرد سال ۱۴۰۴ ارائه شد، سپس چالش‌های اجرای برنامه‌های سال گذشته مورد بررسی قرار گرفت و در نهایت رویکردها و برنامه‌های دفتر مشاوره و سلامت برای سال ۱۴۰۵ ترسیم گردید.
حسن‌آبادی با اشاره به استمرار فعالیت مراکز مشاوره و بهداشت در شرایط بحرانی و قدردانی از زحمات همکاران و کارشناسان مراکز ادامه داد: «در سال ۱۴۰۴ با وجود بحران‌های متعدد، مراکز مشاوره و بهداشت دانشگاهی فعالیت خود را متوقف نکردند و به ارائه مستمر خدمات به دانشجویان و دانشگاهیان پرداختند.» او در تشریح اقدامات شاخص سال گذشته به طرح‌هایی همچون احوال‌پرسی در سه موج با بیش از ۲۰۰ هزار تماس تلفنی، صدای مشاور دانشجو در ۶ موج، پایش جامع سلامت جسم و روان ۴۰۳ هزار دانشجوی نوورود در سامانه جدید یکپارچه و طرح پژوهشی بررسی سیمای زندگی دانشجویان با حجم نمونه ۱۲۰ هزار نفری اشاره کرد.
مدیرکل دفتر مشاوره و سلامت افزود که در ایام نوروز ۱۴۰۵ نیز خدمات با طرح صدای مشاور دانشجو ادامه یافت و با استقبال مطلوبی روبرو شد. او تأکید کرد: «با وجود چالش‌های گوناگون، رویکرد اصلی دفتر برای سال جاری، ایجاد زیست‌بوم سلامت‌محور در زندگی دانشجویی و ترویج سبک زندگی سالم است که بر مبنای تاب‌آوری، امیدآفرینی و معناسازی در دوران پساجنگ و پسابحران‌ها شکل خواهد گرفت.» اصلی‌ترین راهبردهای اجرای برنامه‌های کوتاه‌مدت سال ۱۴۰۵ شامل افزایش مشارکت دانشجویان در برنامه‌های سلامت‌محور با کمک کانون‌های همیاران سلامت، توسعه خدمات پیشگیرانه و درمانی به صورت آنلاین و افزایش برنامه‌های آموزشی و حمایتی مختص شرایط پساجنگ است. حسن‌آبادی همچنین از توسعه خدمات بهداشتی پس از بحران، ارتقای نظام نظارتی HSE بر آسیب‌ها و خطرات محیطی ناشی از جنگ و گسترش آموزش‌ها و حمایت‌های روانی برای استادان، کارمندان و خانواده دانشگاهیان به عنوان رویکردهای کلیدی نام برد. او در پایان خاطرنشان کرد: «در برنامه‌های میان‌مدت و بلندمدت، بازسازی شرایط روانی و اجتماعی دانشجویان آسیب‌دیده از بحران‌ها و پس از آن، توسعه و سازندگی نظام مشاوره و سلامت دانشگاهی در دستور کار قرار دارد. دفتر مشاوره و سلامت در مسیر تداوم و استمرار خدمت به جامعه دانشگاهی، دیدگاه مسئله‌محوری و برنامه‌محوری را دنبال می‌کند.»
زیر ذره‌بین فرهنگیان پرس
اقدام دفتر مشاوره و سلامت برای برگزاری نشست سراسری و طراحی برنامه‌های پساجنگ، قابل تقدیر است، اما دو چالش اساسی پیش روست. اولاً، ارائه خدمات مشاوره آنلاین در شرایطی که بسیاری از دانشجویان مناطق جنگی به اینترنت پایدار دسترسی ندارند، غیرممکن است. دفتر مشاوره باید خط تلفن اختصاصی با شماره رایگان برای دانشجویان ساکن در مناطق محروم و جنگ‌زده راه‌اندازی کند و تیم‌های سیار مشاوره را به خوابگاه‌ها و پناهگاه‌های دانشگاهی اعزام نماید. ثانیاً، آمار ۲۰۰ هزار تماس مشاوره ای در سال ۱۴۰۴ در حالی اعلام شده که جمعیت دانشجویی کشور بیش از ۳ میلیون نفر است. یعنی فقط حدود ۷ درصد دانشجویان از این خدمات استفاده کرده‌اند. این فاصله معنادار نشان می‌دهد یا دانشجویان از وجود این خدمات بی‌خبرند یا اعتماد کافی به محرمانه بودن مشاوره ندارند. دفتر مشاوره باید کمپین‌های گسترده اطلاع‌رسانی در شبکه‌های اجتماعی معتبر (ایتا، بله، سروش) راه‌اندازی کند و تضمین دهد که اطلاعات تماس‌گیرندگان نزد هیچ نهاد امنیتی و اداری ارسال نمی‌شود. همچنین اساتید و کارمندان دانشگاه‌ها که در خط مقدم آموزش در شرایط جنگی هستند، از دانشجویان آسیب‌پذیرترند اما در آمار ارائه شده هیچ عددی برای خدمات دهی به این گروه دیده نمی‌شود. فرهنگیان پرس از وزیر علوم می‌خواهد بودجه جداگانه‌ای برای حمایت‌های روانی اساتید و کارکنان دانشگاه‌های مناطق جنگی اختصاص دهد. امیدآفرینی و معناسازی در پساجنگ، بدون توجه به زخم‌های عمیق روانی کادر علمی و اجرایی دانشگاه‌ها، ممکن نیست.
