نمایشگاه انفرادی نقاشی «جغرافیای خاموش» با آثار معصومه یعقوبی‌زاده، سوم مهرماه در فرهنگسرای ارسباران گشایش یافت و ۱۵ اثر در سبک‌های اکسپرسیونیسم و آبستره با تکنیک اکریلیک را به نمایش گذاشت؛ نمایشگاهی که با حضور جمعی از هنرمندان شناخته‌شده هنرهای تجسمی برگزار شد و تا ۱۳ مهرماه میزبان علاقه‌مندان خواهد بود.
به گزارش فرهنگیان پرس، نمایشگاه انفرادی نقاشی «جغرافیای خاموش» به آثار معصومه یعقوبی‌زاده روز جمعه سوم مهرماه در فرهنگسرای ارسباران گشایش یافت؛ رویدادی که با حضور جمعی از هنرمندان و استادان هنرهای تجسمی همراه بود و مجموعه‌ای ۱۵ اثری از این هنرمند را در معرض دید مخاطبان قرار داد. این نمایشگاه در سبک‌های اکسپرسیونیسم و آبستره و با تکنیک اکریلیک شکل گرفته است.
در آیین گشایش این نمایشگاه، هنرمندانی از جمله داوود شیرمحمدی، خلیل کوییکی، محمدرضا ظریف، مهدی صفارشرق و منوچهر زمانی حضور داشتند و درباره ویژگی‌های آثار یعقوبی‌زاده سخن گفتند. محور اصلی اظهارنظرهای مطرح‌شده درباره این مجموعه، استفاده متفاوت از رنگ، جسارت در اجرا، ترکیب عناصر تصویری و تلاش هنرمند برای ایجاد ارتباط میان فرم، محتوا و تجربه زیسته بود.
مهدی صفارشرق درباره آثار این نمایشگاه گفت: «خانم یعقوبی‌زاده کارهای ابتکاری و زیبایی دارند. کارهای ایشان اصلاً کپی ندارد و در نقاشی‌های‌شان همیشه محیط اجتماعی مردم را در نظر می‌گیرند. شما به هر کدام از آثارشان نگاه کنید، یک مطلب را نشان می‌دهد.» او همچنین استفاده از رنگ صورتی در یکی از آثار را مورد توجه قرار داد و آن را عاملی برای ارتباط گسترده‌تر اثر با مخاطبان دانست.
منوچهر زمانی نیز در ارزیابی خود از آثار «جغرافیای خاموش» بر حضور پررنگ رنگ و تضاد در مجموعه تأکید کرد و گفت: «آثار ایشان از لحاظ اجرایی خیلی زیباست؛ با توجه به این‌که کارهای‌شان پر از رنگ است و البته تضاد در کارهای‌شان به وفور دیده می‌شود.»
زمانی ادامه داد: «در همین تضاد رنگ است؛ سیاه‌وسفید یا زرد در دل روشنایی. هرچند می‌گویند تیرگی رنگ بدی است، ولی در همین تیرگی، آگاهی نهفته است.» او همچنین حضور جوانان در چنین نمایشگاه‌هایی را دارای اهمیت دانست و معتقد بود مواجهه با رنگ و تضاد موجود در آثار می‌تواند تجربه‌ای متفاوت برای مخاطبان ایجاد کند.
محمدرضا ظریف، هنرمند فعال در حوزه خوشنویسی و خط نستعلیق، نیز درباره این مجموعه گفت: «گرچه کارهای ایشان در فضای انتزاعی است، ولی ذهنیت خاص خودشان را دارند. به نظرم با آثارشان حق مطلب را در راستای عنوان نمایشگاه، جغرافیای خاموش، ادا کردند.»
خلیل کوییکی نیز عنصر رنگ را یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این مجموعه دانست و گفت: «اثرگذارترین عنصر در ناحیه دیدار، عنصر رنگ است. خوشبختانه خانم یعقوبی‌زاده خیلی خوب با رنگ کار می‌کنند و اتفاق‌های زیبایی هم در تابلوهای‌شان افتاده.»
او درباره نحوه استفاده از رنگ در آثار این نمایشگاه افزود: «استفاده از رنگ برای رنگ، هیچ لطفی ندارد؛ اما خانم یعقوبی‌زاده هنر رنگ را خیلی خوب در کنار بافت، خط، عمق و حجم قرار داده‌اند.» از نگاه او، ارزش استفاده از رنگ زمانی آشکار می‌شود که رنگ در خدمت مجموعه عناصر تصویری قرار گیرد و صرفاً به یک ویژگی تزئینی تبدیل نشود.
داوود شیرمحمدی نیز در توصیف آثار یعقوبی‌زاده بر جذابیت رنگ و جسارت اجرای آثار تأکید کرد و گفت: «در کارهای استاد یعقوبی‌زاده، جذابیت رنگ و جسارت اجرا وجود دارد.» او همچنین توانایی یک اثر برای متوقف کردن مخاطب و ایجاد لحظه‌ای از تأمل را از مهم‌ترین ویژگی‌های یک اثر هنری دانست.
«جغرافیای خاموش»؛ گفت‌وگویی میان رنگ و سکوت
عنوان نمایشگاه نیز بخشی از رویکرد مفهومی این مجموعه را شکل می‌دهد. یعقوبی‌زاده درباره نگاه خود به آثار این نمایشگاه گفته است: «برای من نقاشی، گفت‌وگویی خاموش میان من و بوم است؛ جایی که رنگ‌ها و پیکره‌ها پیش از آن‌که من آن‌ها را بشناسم، خودشان ظاهر می‌شوند.» او در توضیح این مجموعه، از حضور، خاطره، سکوت و محوشدن به عنوان مفاهیمی یاد کرده که در روند شکل‌گیری آثار دنبال کرده است.
در بیانیه این نمایشگاه نیز بر ویژگی‌هایی مانند رنگ، خاکستری، سکوت، خاطره و تجربه درونی هنرمند تأکید شده است؛ عناصری که در کنار انتخاب سبک آبستره و اکسپرسیونیستی، امکان تفسیرهای متفاوت از آثار را برای مخاطب فراهم می‌کنند. به این ترتیب، «جغرافیای خاموش» صرفاً مجموعه‌ای از نقاشی‌های رنگارنگ نیست، بلکه تلاش می‌کند مخاطب را در برابر ترکیبی از رنگ، فرم و فضای ذهنی قرار دهد.
یعقوبی‌زاده، فارغ‌التحصیل رشته اقتصاد است و آموزش نقاشی را از سال ۱۳۷۳ نزد استادانی از جمله علی پتگر، فریبا سلطانی، یعقوب عمامه‌پیچ، شهباز سلمانی و ایرج شایسته‌پور دنبال کرده است. او از سال ۱۳۹۰ فعالیت حرفه‌ای خود را در عرصه نقاشی آغاز کرده و سابقه حضور در بیش از ۴۰ نمایشگاه گروهی و برگزاری کارگاه‌های آموزشی در مراکز فرهنگی و هنری را در کارنامه دارد.
برگزاری این نمایشگاه در شرایطی انجام شده که در ماه‌های اخیر، فرهنگسراها و گالری‌های تهران همچنان یکی از بسترهای مهم عرضه آثار هنرمندان تجسمی و ایجاد ارتباط مستقیم میان هنرمند و مخاطب بوده‌اند. همزمان با «جغرافیای خاموش»، رویدادهای دیگری نیز در مراکز فرهنگی تهران برگزار شده‌اند و فرهنگسرای ارسباران در روزهای اخیر میزبان برنامه‌هایی در حوزه سینما، موسیقی و هنرهای تجسمی بوده است.
از منظر سابقه فعالیت هنرمند نیز «جغرافیای خاموش» را می‌توان بخشی از روند حرفه‌ای یعقوبی‌زاده دانست؛ روندی که از آموزش نزد استادان هنر آغاز شده و با حضور در نمایشگاه‌های گروهی و فعالیت آموزشی ادامه پیدا کرده است. استمرار چنین مسیرهایی نشان می‌دهد که نمایشگاه‌های انفرادی، علاوه بر ارائه مجموعه‌ای تازه، فرصتی برای تثبیت زبان شخصی هنرمند و دریافت بازخورد مستقیم از جامعه هنری و مخاطبان عمومی هستند.
