به گزارش فرهنگیان پرس، معاونت علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی با صدور بخشنامه‌ای جدید، روند ادامه تحصیل در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ را برای دانشجویان این حوزه مشخص کرد. بر این اساس، آموزش کلیه دروس نظری و بخش نظری دروس نظری-عملی تا اطلاع بعدی به صورت مجازی ادامه خواهد یافت.
بنابر گزارش روابط عمومی معاونت علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی، در این بخشنامه با اشاره به «شرایط حاکم بر کشور و تفاوت در جغرافیای جنگ در استان‌های مختلف»، دستورالعمل‌های جدیدی به واحدهای تابعه ابلاغ شده است. بر اساس مفاد این بخشنامه، آموزش دروس عملی به شیوه غیرحضوری و مجازی مورد تأیید نیست و برنامه‌ریزی برای انجام آن متعاقباً اعلام خواهد شد. آموزش دروس کارآموزی نیز با در نظر گرفتن شرایط جغرافیایی جنگ در هر استان و در صورت درخواست دانشجویان برنامه‌ریزی می‌شود و در غیر این صورت با تعویق برگزار خواهد شد. دوره‌های کارورزی و مشابه در رشته‌های مختلف همچنان ادامه می‌یابد و تصمیم‌گیری درباره نحوه حضور کارورزان به عهده دانشگاه و گروه آموزشی مربوطه است. همچنین دانشجویانی که آمادگی ادامه تحصیل و حضور در محل آموزش را ندارند، می‌توانند درخواست مرخصی به دانشگاه ارائه دهند. برای دانشجویان مقطع تحصیلات تکمیلی که واحد پایان‌نامه دارند و امکان انجام فعالیت برای آنان میسر نیست، با ارائه درخواست و موافقت استاد راهنما و شورای آموزش، این نیمسال به صورت مرخصی تحصیلی محاسبه خواهد شد. دفاع از پایان‌نامه دانشجویان آماده نیز می‌تواند در قالب جلسات مجازی صورت پذیرد. مسئولیت حسن اجرای مفاد این بخشنامه به عهده روسای استان‌ها، معاونین علوم پزشکی استان‌ها و واحدهای دانشگاهی گذاشته شده است.
زیر ذره‌بین فرهنگیان پرس
تمدید آموزش مجازی برای دانشجویان علوم پزشکی دانشگاه آزاد، اگرچه با هدف حفظ سلامت و ایمنی صورت گرفته، اما پرسش‌های جدی درباره کیفیت آموزش، به ویژه در رشته‌های عملی و مهارتی برجای می‌گذارد. نخست، چگونه می‌توان انتظار داشت دانشجویان پزشکی، دندانپزشکی یا پرستاری که بخش عمده‌ای از صلاحیت حرفه‌ای آنان وابسته به آموزش‌های عملی، کار در بالین و کارآموزی است، صرفاً با آموزش نظری مجازی تربیت شوند؟ این رویکرد می‌تواند به افت کیفیت نیروی انسانی حوزه سلامت در آینده منجر شود.
دوم، تفکیک برنامه‌ریزی بر اساس «جغرافیای جنگ» و واگذاری تصمیم‌گیری به استان‌ها و واحدهای دانشگاهی، می‌تواند به نابرابری آموزشی شدید بین دانشجویان مناطق مختلف بیانجامد. آیا دانشجویان یک استان محروم یا درگیر، باید به دلیل شرایط جغرافیایی، از آموزش عملی محروم یا با تأخیر مواجه شوند، در حالی که هم‌دوره‌های آنان در مناطق امن‌تر، طبق برنامه عادی پیش می‌روند؟
سوم، بخشنامه مذکور با وجود ظاهر دقیق، از شفافیت لازم درباره ضمانت اجرا، پشتیبانی فنی برای آموزش مجازی باکیفیت، و برنامه مشخص برای جبران عقب‌افتادگی‌های عملی برخوردار نیست. همچنین، فشار مضاعف بر اساتید برای تطبیق با شرایط جدید و ارزیابی مستمر دانشجویان در فضای مجازی، بدون حمایت کافی، نادیده گرفته شده است.
