به گزارش فرهنگیان پرس، مدیرکل انجمن اولیا و مربیان وزارت آموزش‌وپرورش از ادامه فراخوان دومین جشنواره ملی طراحی و دوخت لباس دانش‌آموزی تا ۲۹ بهمن خبر داد.
این جشنواره با اهدافی چون تقویت هویت ایرانی-اسلامی و توجه به سلامت دانش‌آموزان برگزار می‌شود.
عاطفه سادات مدبرنژاد در نشست خبری اظهار کرد: هدف اصلی جشنواره تقویت هویت ایرانی‌اسلامی، توجه به هویت‌های قومی، ترویج فرهنگ حیا و رفاه و طراحی الگوهای سالم لباس دانش‌آموزی است.
او با اشاره به مدت طولانی استفاده دانش‌آموزان از لباس مدرسه، هماهنگی آن با اصول سلامت و بهداشت را بسیار مهم دانست.
مدیرکل انجمن اولیا و مربیان با اشاره به ظرفیت هنرستان‌ها برای تولید لباس گفت: در سال‌های گذشته بخشی از لباس‌ها توسط خود هنرستان‌ها تولید شده و هدف ما تقویت این مسیر است.
مخاطبان جشنواره در دو گروه دانش‌آموزی (هنرجویان و دانش‌آموزان متوسطه) و آزاد (فعالان حوزه طراحی) تعریف شده‌اند.
او درباره روند داوری گفت: آثار ابتدا به صورت تصویری ارسال و پس از تأیید اولیه، نمونه نهایی دریافت می‌شود. در نهایت ۲۴ اثر برگزیده متناسب با مقاطع مختلف انتخاب و به مدارس سراسر کشور معرفی می‌شوند.
مهلت ارسال آثار تا ۲۹ بهمن و برگزیدگان مرحله اول تا ۱۲ اسفند معرفی خواهند شد. رأی مردمی نیز برای بخش دانش‌آموزی در نظر گرفته شده است.
اولویت: طراحی جدید یا حل مشکلات قدیمی؟
این جشنواره در شرایطی برگزار می‌شود که خانواده‌ها با چالش‌های ملموس‌تری مانند کیفیت پایین پارچه، قیمت بالا و توزیع نامناسب لباس فرم دانش‌آموزی مواجه هستند.
تمرکز بر طراحی، بدون پرداختن به این مشکلات زیرساختی، می‌تواند گامی نمایشی تلقی شود.
زیر ذره‌بین فرهنگیان پرس
برگزاری جشنواره برای طراحی لباس فرم دانش‌آموزی، اگر با مشارکت واقعی دانش‌آموزان و توجه به معیارهای علمی راحتی، بهداشت و تنوع پذیری همراه باشد، ایده‌ای مثبت است. اما این سوال اساسی مطرح است: آیا وزارت آموزش‌وپرورش به عنوان متولی اصلی، ابتدا نباید به مشکلات ساختاری موجود در فرآیند تأمین، تولید و توزیع لباس فرم پاسخ دهد؟
هر ساله شاهد نگرانی‌های خانواده‌ها از بابت قیمت‌های نجومی، پارچه‌های نامرغوب و غیرقابل تنفس و نیز تبانی‌های احتمالی در سفارش و خرید هستیم.
آیا این جشنواره راه‌حلی برای شفافیت‌سازی در فرآیند خرید، کنترل کیفیت اجباری و نظارت بر قیمت‌گذاری ارائه می‌دهد یا صرفاً به معرفی چند طرح جدید بسنده می‌کند؟
از سوی دیگر، تأکید بر «هویت ایرانی-اسلامی» اگر به معنای تحمیل سلیقه‌ای یکسان و عدم توجه به تنوع فرهنگی و سلیقه‌ای در اقصی نقاط کشور باشد، می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد.
آیا خانواده‌های اقوام مختلف در طراحی این الگوها مشارکت داده شده‌اند؟ نکته آخر اینکه، وعده تولید در هنرستان‌ها هرچند ارزشمند است، اما آیا زیرساخت‌های فنی، مالی و مدیریتی برای تولید انبوه با کیفیت و قیمت رقابتی در هنرستان‌ها وجود دارد؟
به نظر می‌رسد پیش از ورود به مرحله «طراحی جدید»، ضروری است وزارتخانه پاسخگو و برنامه‌ای شفاف برای رفع معضلات دیرینه «لباس فرم» ارائه دهد. در غیر این صورت، این جشنواره نیز به فعالیتی تشریفاتی تبدیل خواهد شد که ریشه مشکلات را لمس نمی‌کند.
