ر حالی که معاون آموزش ابتدایی از تداوم آموزش در شرایط سخت سخن می‌گوید و از روحیه جهادی معلمان تمجید می‌کند، نباید از این واقعیت تلخ غافل شد که معلمان ایران اسلامی، در کنار ایستادگی در برابر تهدیدات خارجی، با چالش‌های داخلی بسیار بزرگ‌تری نظیر تورم افسارگسیخته و کمرنگ شدن جایگاه اجتماعی خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. آیا نظام آموزشی کشور برای این فداکاری‌های شبانه‌روزی معلمان که در شرایط جنگی، پای کار آموزش مانده‌اند، برنامه مشخص و عملیاتی برای ارتقای معیشت و منزلت آنان دارد؟ تجربه نشان داده که هرگونه غفلت از تأمین نیازهای اولیه معلمان، در نهایت به پایین آمدن کیفیت آموزشی و افزایش نابرابری‌های آموزشی منجر خواهد شد. ضروری است که وزارت آموزش و پرورش در کنار تدوین سناریوهای مختلف برای مقابله با بحران‌های خارجی، به فکر تدوین برنامه‌های حمایتی مستمر برای معلمان نیز باشد تا بتوان از سرمایه‌های ارزشمند انسانی این مرزوبوم در سخت‌ترین شرایط ممکن، به بهترین شکل ممکن محافظت کرد.