به گزارش فرهنگیان پرس، شصت‌وهفتمین دوره المپیاد جهانی ریاضی (IMO ۲۰۲۶) از ۱ تیرماه تا ۳۱ تیرماه به میزبانی شهر شانگهای چین برگزار شد و تیم شش‌نفره دانش‌آموزی کشورمان با کسب دو مدال طلا، یک مدال نقره و سه مدال برنز، عملکرد قابل‌توجهی در این رقابت‌ها از خود به نمایش گذاشت.
بر اساس اعلام وزارت آموزش و پرورش، علی جون‌بخش نجف‌آبادی و علیرضا شریفی موفق به کسب مدال طلا شدند. سید امیرحسین طیب نیز نشان نقره را از آن خود کرد و رادین بیانی، ارشا عزیزالدین و آریان زندی به مدال برنز دست یافتند. این شش دانش‌آموز نخبه که پیش‌تر در چهارمین دوره مسابقات بین‌المللی ریاضی چین (IMSC ۲۰۲۶) در پکن نیز موفق به کسب عنوان قهرمانی تیمی شده بودند، بار دیگر توانمندی خود را در عرصه جهانی به اثبات رساندند .
المپیاد جهانی ریاضی به عنوان قدیمی‌ترین و معتبرترین رقابت علمی دانش‌آموزی جهان، هر ساله با حضور بیش از ۱۰۰ کشور برگزار می‌شود. شرکت‌کنندگان در این رویداد باید مسائل پیچیده‌ای را در حوزه‌های هندسه، نظریه اعداد، جبر و ترکیبیات حل کنند؛ حوزه‌هایی که فراتر از آموزش متعارف مدارس است و نیازمند نبوغ و آمادگی ویژه‌ای است . ایران از سال ۱۳۶۴ (۱۹۸۵ میلادی) حضور در این رقابت‌ها را آغاز کرده و تاکنون موفق به کسب بیش از ۲۰۰ مدال در آن شده است .
نکته قابل تأمل در این دوره از رقابت‌ها، حضور پررنگ تیم‌های آسیایی و چالش‌های فزاینده برای دانش‌آموزان ایرانی در شرایط تحریم‌های علمی و محدودیت‌های بین‌المللی است. با این حال، دانش‌آموزان کشورمان نشان دادند که استعداد و توانمندی علمی، مرزهای سیاسی را نمی‌شناسد و می‌تواند در سخت‌ترین شرایط نیز بدرخشد. تیم‌های چین، ایالات متحده، روسیه و کره جنوبی به عنوان رقبای سنتی ایران در این دوره نیز عملکرد قدرتمندی داشتند .
موفقیت دانش‌آموزان ایرانی در المپیاد جهانی ریاضی در حالی به ثبت رسیده که نظام آموزشی کشور با چالش‌های متعددی از جمله کمبود منابع، فرسودگی معلمان و نابرابری‌های آموزشی مواجه است. این موفقیت‌ها نشان می‌دهد که سرمایه انسانی نخبه کشور، علیرغم همه موانع، همچنان می‌تواند در بالاترین سطوح علمی جهان بدرخشد؛ اما این درخشش نباید مدیران آموزشی را از توجه به معضلات ساختاری نظام تعلیم و تربیت غافل کند.
زیر ذره بین فرهنگیان پرس
نکته حائز اهمیت در این موفقیت، نقش بی‌بدیل معلمان و مربیان در شناسایی و پرورش استعدادهای ریاضی دانش‌آموزان است. در یک سال اخیر و به ویژه از ابتدای سال ۱۴۰۴ تاکنون، بارها شاهد گلایه‌های معلمان از وضعیت معیشتی، کمبود امکانات آموزشی و عدم توجه کافی به رشته‌های بنیادی مانند ریاضیات در مدارس بوده‌ایم. با وجود این، معلمان ریاضی کشور با کم‌ترین امکانات، بزرگترین سرمایه‌های علمی کشور را تربیت می‌کنند. این پارادوکس تلخ، ضرورت بازنگری جدی در سیاست‌های آموزشی، توجه به معیشت و جایگاه حرفه‌ای معلمان و سرمایه‌گذاری هدفمند بر روی استعدادهای برتر را بیش از پیش آشکار می‌سازد. در شرایطی که ایران در آتش‌بس موقت پس از جنگ تحمیلی به سر می‌برد، تقویت بنیه علمی و پرورش سرمایه‌های انسانی نخبه، مهم‌ترین سپر دفاعی در برابر تهدیدات نرم و جنگ روایت‌های دشمنان محسوب می‌شود.
