به گزارش فرهنگیان پرس، اداره بازنشستگی و امور موظفین آموزش و پرورش شهر تهران با صدور اطلاعیه‌ای اعلام کرد که احکام بازنشستگی بیش از ۹۰ درصد مشمولان سال ۱۴۰۵ صادر شده است.
در این اطلاعیه که در کانال‌های رسمی این اداره منتشر شده، آمده است: «اداره بازنشستگی و امور موظفین آموزش و پرورش شهر تهران با صدور احکام بازنشستگی بیش از ۹۰ درصد از مشمولان سال ۱۴۰۵، گامی مهم در جهت حذف فاصله زمانی میان دریافت آخرین حقوق شاغلی و برقراری حقوق بازنشستگی برداشته است.»
بر اساس گزارش‌های منتشرشده در ماه‌های اخیر، روند صدور احکام بازنشستگی فرهنگیان شهر تهران در سال جاری با هماهنگی و برنامه‌ریزی مشترک میان اداره بازنشستگی آموزش و پرورش و صندوق بازنشستگی کشوری دنبال شده است. در نشست مشترکی که تیرماه گذشته با حضور مدیرکل بازنشستگی استان تهران و مسئولان آموزش و پرورش پایتخت برگزار شد، مقرر شده بود بخش قابل توجهی از پرونده‌های بازنشستگی سال ۱۴۰۵ پیش از شهریورماه به صندوق بازنشستگی کشوری ارسال شود تا فرآیند صدور احکام بدون تأخیر انجام گیرد .
زیر ذره بین فرهنگیان پرس
خبر صدور احکام بیش از ۹۰ درصد بازنشستگان فرهنگی تهران تا مهرماه، در نگاه اول دستاوردی اداری و ستودنی به نظر می‌رسد؛ چراکه در سال‌های گذشته، یکی از گلایه‌های همیشگی فرهنگیان بازنشسته، فاصله چندماهه میان قطع حقوق شاغلی و برقراری اولین حقوق بازنشستگی بود. بر اساس گزارش‌های رسمی، در فرآیند بازنشستگی سال ۱۴۰۴ نیز حکم بیش از ۹۰ درصد متقاضیان در مهرماه صادر شده بود و هدف کاهش میانگین زمان برقراری حقوق، «مهم‌ترین هدف» اداره بازنشستگی استان تهران اعلام شده است .
اما پرسش اساسی اینجاست: آیا این سرعت در صدور حکم، به‌تنهایی کافی است؟ تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که مشکل اصلی بازنشستگان فرهنگی، تنها زمان صدور حکم نیست؛ بلکه مجموع عوامل مرتبط با معیشت، از جمله میزان حقوق، پاداش پایان خدمت و پوشش بیمه درمانی است. بر اساس گزارش‌ها، امسال حدود دو هزار و ۷۰۰ نفر از فرهنگیان شهر تهران بازنشسته می‌شوند و برای پرداخت پاداش پایان خدمت آنان اعتباری حدود ۱۰۵ میلیارد تومان نیاز است که تلاش می‌شود تا اسفند تأمین و پرداخت شود . این در حالی است که بسیاری از بازنشستگان سال‌های گذشته همچنان از تأخیر یا عدم پرداخت کامل پاداش خود گلایه دارند.
نکته قابل تأمل دیگر، نسبت این اقدام با بحران نیروی انسانی در آموزش و پرورش است. مدیرکل آموزش و پرورش شهر تهران پیش‌تر اعلام کرده بود که در سال جاری حدود پنج هزار معلم تهرانی در شرف بازنشستگی قرار دارند و ممکن است حدود ۳۰ درصد آنان همکاری خود را ادامه دهند . سرعت در صدور احکام بازنشستگی، اگرچه اقدامی شایسته و در جهت تکریم بازنشستگان است، اما در سطح کلان می‌تواند به‌عنوان تسهیل‌کننده خروج نیروی انسانی از آموزش و پرورش عمل کند؛ آن هم در شرایطی که این وزارتخانه با کمبود معلم و استفاده گسترده از حق‌التدریس مواجه است. سیاست‌گذاری در این حوزه نیازمند رویکردی دووجهی است: از یک سو، تکریم و تسهیل فرآیند بازنشستگی برای کسانی که سال‌ها خدمت کرده‌اند، و از سوی دیگر، طراحی مشوق‌های مؤثر برای نگهداشت نیروهای باتجربه و جلوگیری از ایجاد خلأ آموزشی در مدارس. صدور سریع حکم بازنشستگی، اگر با برنامه‌ریزی دقیق برای جایگزینی نیروی انسانی همراه نباشد، می‌تواند به یک «پیروزی اداری» با پیامدهای آموزشی ناخواسته تبدیل شود.
