به گزارش فرهنگیان پرس، حسین صادقی رئیس مرکز اطلاعرسانی و روابطعمومی وزارت آموزشوپرورش اعلام کرد که تا تاریخ ۱۰ فروردین ۱۴۰۵، مجموعاً ۹۴۲ فضای اداری، فرهنگی، هنری و ورزشی وابسته به آموزشوپرورش دچار آسیب شده است. او توضیح داد: از این تعداد، ۱۸ فضا بین ۸۰ تا ۱۰۰ درصد، ۳۱۱ فضا بین ۲۰ تا ۸۰ درصد و ۶۱۳ فضا تا ۲۰ درصد خسارت دیدهاند. این حجم گسترده آسیبدیدگی نشان میدهد که بخش قابلتوجهی از زیرساختهای آموزشی کشور با اختلال روبهرو شده و نیازمند برنامهریزی فوری برای بازسازی است.
براساس گزارش خبرگزاری فارس، صادقی با تشریح وضعیت استانها افزود: ۲۰ استان کشور تحت تأثیر این خسارتها قرار گرفتهاند و بیشترین آسیبها در استانهای تهران، کرمانشاه و ایلام ثبت شده است. به گفته او، در آذربایجان شرقی ۳۷ فضا آسیب دیده و از این تعداد یک فضا بهطور کامل یا نزدیک به کامل تخریب شده است. در آذربایجان غربی نیز ۶۰ فضا دچار خسارت شده که ۲ مورد از آنها در دسته آسیبدیدگی شدید قرار میگیرند. استان اصفهان با ۷۱ فضای آسیبدیده از جمله دیگر مناطق درگیر بوده و دو فضای آن خسارت بالای ۸۰ درصد داشتهاند.
او درباره سایر استانها گفت: در البرز ۲۲ فضا، در ایلام ۸۶ فضا و در بوشهر ۱۳ فضا آسیبشناسی شدهاند. تهران با ۱۸۷ فضای خسارتدیده در صدر استانهای آسیبدیده قرار دارد و ۵ مورد از این فضاها در ردیف تخریب شدید ثبت شدهاند. او ادامه داد: چهارمحال و بختیاری، خوزستان، زنجان، سیستان و بلوچستان و فارس نیز در این فهرست قرار دارند که شدت و گستره خسارتها در آنها متفاوت است.
صادقی با اشاره به آمار سایر استانها اظهار کرد: قم، کردستان، کرمان، کرمانشاه، لرستان، مرکزی، هرمزگان و همدان نیز بخشهایی از آسیبها را تجربه کردهاند. در کرمانشاه ۱۳۹ فضا آسیب دیده که ۵۱ مورد آنها با خسارتهای بین ۲۰ تا ۸۰ درصد روبهرو بودهاند. همچنین در لرستان ۷۰ فضا و در هرمزگان ۴۸ فضا دچار آسیب شدهاند که برخی از آنها نیازمند بازسازی کامل هستند.
او توضیح داد: شدت و نوع خسارتها در استانها یکسان نیست و از تخریبهای جزئی تا ویرانیهای جدی را شامل میشود. علاوه بر بناهای آموزشی، فضاهای فرهنگی، هنری و ورزشی وابسته به آموزشوپرورش نیز در این آسیبها سهیم هستند که این موضوع میتواند فعالیتهای غیرآموزشی و مکمل دانشآموزان را هم مختل کند.
صادقی تأکید کرد: گستردگی خسارتها نیازمند برنامهریزی جامع برای تأمین بودجه، ارزیابی فنی و آغاز روند بازسازی است. از سوی دیگر، این شرایط ممکن است در آغاز سال تحصیلی آینده مشکلاتی برای مدارس و دانشآموزان ایجاد کند.
زیر ذرهبین فرهنگیان پرس
گستردگی آسیب به فضاهای آموزشی نشان میدهد زیرساختهای آموزشوپرورش همچنان آسیبپذیرند و نبود نظام منسجم مقاومسازی، مدیریت بحران و نوسازی میتواند چالشهای جدی برای آینده آموزشی کشور ایجاد کند. وقتی یک رخداد در مدت کوتاه توان تخریب صدها فضا را دارد، این پرسش مطرح میشود که چه میزان از فضاهای فعلی تابآوری کافی دارند و برنامه ملی نوسازی تا چه حد با سرعت نیازها هماهنگ است.
محرومترین مناطق معمولاً بیشترین آسیب را میبینند و کندی در بازسازی، شکاف آموزشی را عمیقتر میکند. تقویت بودجه نوسازی و ایجاد سازوکارهای پایدار برای حفاظت از فضاهای آموزشی ضرورتی جدی است.
